Versutia

Ας μου εξηγήσει παρακαλώ κανείς γιατί υπήρξαν άτομα που μαζεύτηκαν έξω από το δικαστικό μέγαρο Θεσσαλονίκης και επεφημούσαν τον Παλαιοκώστα φωνάζοντας «βάστα γερά Βασίλη», επειδή μου είναι πραγματικά δύσκολο να συλλάβω πώς κάποιοι μπορεί να είναι ΤΟΣΟ ΒΛΑΜΜΕΝΟΙ (αγγλιστί fuckheads).

Βλέποντας το video της κακοποίησης των αλλοδαπών, ένιωσα αρχικά μια αμηχανία. Μου είναι αδύνατο να καταλάβω την ψυχολογία αυτών των ατόμων, την τάση τους να εξεφτελίζουν τους συνανθρώπους τους σε τέτοιο σημείο. Εδώ έχουμε μια πολύ νοσηρή κατάσταση πέρα από τον κοινό ρατσισμό και την κατάχρηση εξουσίας.

Η αμηχανία μετατράπηκε στη συνέχεια σε οργή, όταν μάλιστα ξεπεράστηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες για τη γνησιότητα του video (ακούγεται αν δεν κάνω λάθος μέχρι και ο ασύρματος της αστυνομίας σε κάποιο σημείο). Αυτά τα άτομα δεν πρέπει απλά να χάσουν τις δουλειές τους άλλα να πάνε φυλακή για πολλά χρόνια.

Σύμφωνα με το in.gr το επίμαχο video κυκλοφορούσε από κινητό σε κινητό μεταξύ αστυνομικών επειδή προφανώς το έβρισκαν διασκεδαστικό. Όλοι όσοι γνώριζαν την ύπαρξη του video και δεν έκαναν τίποτα πρέπει το λιγότερο να απολυθούν από το σώμα (μια τέτοια έρευνα θα ήταν ίσως δυνατή με βάση τα logs των εταιριών κινητής τηλεφωνίας εφόσον αυτά δεν έχουν ακόμα διαγραφεί).

Πολύ φοβάμαι πάντως πως θα έπρεπε να απολυθούν οι μισοί αστυνομικοί σε μια τέτοια περίπτωση.

Update: διαβάστε και αυτό (το βρήκα μέσω vrypan)

Ας παίξω κι εγώ αυτό το παιχνίδι μια και γίνεται της μόδας.

Δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι και είμαι γενικότερα μυστικοπαθής. Για αυτό και η ιδέα αυτής της λίστας δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα. Μην περιμένετε λοιπόν εκ βαθέων εξομολογήσεις. Δεν έχω άλλωστε την ψευδαίσθηση πως η ζωή μου είναι τόσο συγκλονιστική ή ασυνήθιστη σε σημείο που να είναι ενδιαφέρουσα για τους υπόλοιπους (αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν περνώ καλά). Από το ξεκίνημα πάντως του ιστολογίου μου έχω ανεβάσει ένα σύντομο βιογραφικό γιατί θέλω οι αναγνώστες μου να έχουν μια ιδέα για το άτομό μου¹.

1. Έχω ψηφίσει στο παρελθόν παραπάνω από μία φορά ΠΑΣΟΚ κάτι το οποίο βρίσκω φοβερά λάθος τώρα. Όταν μάλιστα ήμουν νεαρός, οι γονείς μου με σέρνανε στις συγκεντρώσεις του Ανδρέα. Ήταν η εποχή που όποιος συγκέντρωνε το μεγαλύτερο πλήθος στις πλατείες κέρδιζε τις εκλογές. Ενίοτε, με βάζαν και σε πούλμαν για να πάμε σε γειτονικές περιοχές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια συγκέντρωση του Ανδρέα στο Βόλο επειδή είχα βραχνιάσει από τα συνθήματα που φώναζα. Πρέπει να ήταν στην προεκλογική περίοδο του ’85. Ήμουν ένας άβουλος 14χρονος.

2. Για 10 περίπου χρόνια και μέχρι τα 25-26 χρόνια μου έβλεπα συχνά τον ακόλουθο εφιάλτη: Είμαι στο ασανσέρ της πολυκατοικίας στην οποία μένω και ανεβαίνω προς τον τελευταίο όροφο. Όταν όμως το ασανσέρ τερματίζει, δεν σταματά κανονικά όπως θα περίμενε κανείς. Η οροφή του τερματίζει, το πάτωμά του όμως συνεχίζει να ανεβαίνει με αποτέλεσμα να συρικνώνομαι μέσα σε αυτό. Μάλλον πρωτότυπος εφιάλτης. Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν εφιάλτες με ανελκυστήρες που πέφτουν και όχι το ανάποδο!

3. Δεν αποφοίτησα ποτέ από τη σχολή μου (Ηλεκτρονικών Υπολογιστκών Συστημάτων, ΤΕΙ Πειραιά). Αν και πέρασα όλα τα μαθήματα και έκανα πρακτική, βαρέθηκα να παραδώσω πτυχιακή. Ευτυχώς, αυτό δεν ήταν σοβαρό εμπόδιο στην επαγγελματική μου καριέρα. Άλλωστε, ένας από τους λόγους από τους οποίους εγκατέλειψα τις σπουδές ήταν επειδή δούλευα ήδη. Χωρίς να θέλω να φανώ εξυπνάκιας, πάντα απορούσα πώς κάποιοι συνάδελφοι πήραν τα πτυχία τους.

4. Αποφοίτησα πάντως από τη σχολή σκηνοθεσίας του Σταυράκου στην οποία σπούδασα με υποτροφία (την οποία πήρα περισσότερο από τύχη). Η πτυχιακή μου ταινία (μικρού μήκους φυσικά) είχε βασικό θέμα μια ...ντομάτα. Ένα ζευγάρι γυρνά στο σπίτι του και δεν μπορεί να εξηγήσει πώς μια μεγάλη ζουμερή ντομάτα βρέθηκε πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Με αφορμή το μυστήριο της ντομάτας ξεσπά ένας καυγάς που καταλήγει στο σοβαρό τραυματισμό του άνδρα (είναι και λίγο σπλάτερ). Στο τέλος βλέπουμε πως σε ένα διπλανό διαμέρισμα υπάρχει σε παρόμοιο σημείο του σπιτιού ένα ...κολοκυθάκι. Δεν ξέρω πως σας φαίνεται το σενάριο, στην υλοποίηση πάντως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελα. Η ταινία είναι γυρισμέμη σε 16άρι, κάπου όμως πρέπει να έχω και μια VHS εκδοχή της. Αν την βρω και την ξεθάψω μπορεί να την ανεβάσω στο blog.

5. Με εκνευρίζουν πολύ οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως αν ξαναζούσαν τη ζωή τους θα έκαναν τα ίδια πράγματα, πως δεν έχουν μετανιώσει δηλ. για καμία από τις επιλογές τους. Θα το αναλύσω αυτό σε κάποιο μελλοντικό άρθρο.

Δεν κάνω πάσα σε άλλους bloggers να κάνουν παρόμοια λίστα. Όποιος το βρίσκει καλή ιδέα ας το κάνει. Αν δεν έχετε blog μπορείτε να γράψετε τη λίστα σας σε σχόλιο.

¹ Δυστυχώς, δεν βλέπω κάτι τέτοιο συχνά σε άλλους bloggers και αυτό με αποθαρρύνει να σχολιάζω τα άρθρα τους γιατί δεν ξέρω με τι άτομα έχω να κάνω. Πολλές φορές μάλιστα τα nicknames είναι τόσο κρυπτογραφικά που δεν μπορώ να αναγνωρίσω καν το φύλο του συνομιλητή μου.

Τελικά είναι πολύ ανώμαλοι αυτοί οι Κινέζοι.

Πόσο κρετίνος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις τον 21ο αιώνα πως τρώγοντας ένα συγκεκριμένο μέλος ενός ζώου αποκτάς και τις ιδιότητές του; Γιατί, αν έχω καταλάβει καλά, ο τελευταίος λόγος για να επιδοθεί κάποιος στη βρώση του πέους μιας τίγρεως ξοδεύοντας $5700 είναι επειδή το βρίσκει νόστιμο.

1. Η ασχήμια των ελληνικών πόλεων: ανύπαρκτη ρημοτομία, κακές υποδομές, αυθαίρετα, έλλειψη χώρων πρασίνου, τραγελαφική αρχιτεκτονική.

2. Τα ελληνικά κόμματα και η Έλληνες πολιτικοί: μια πραγματικά θλιβερή κατάσταση. Ακόμα και αν αφαιρέσεις τη βλακεία, τη ρουφιανιά, τις μίζες, την ανυπαρξία οράματος μένει αυτή η ιδεολογική μιζέρια, η ανυπαρξία πραγματικής πολιτικής δράσης. Ο σκοπός του μέσου έλληνα πολιτικού φαίνεται να είναι να πραμείνει μέσος έλληνας πολιτικός.

3. Η διαχείριση των σκουπιδιών: ποια διαχείριση;

4. Η νοοτροπία του ωχαδερφισμού, της αρπαχτής, του τζόγου: συνδυάζεται άψογα με τη ρατσιστική νοοτροπία του “φταίνε πάντα οι άλλοι για τα προβλήματά μας”. Ειδικά αν είναι Αμερικανοί, Εβραίοι, Αλβανοί, Τούρκοι, ομοφυλόφιλοι, αλλόθρησκοι κτλ.

5. Η ανάμιξη της εκκλησίας στα κοσμικά θέματα και το παπαδαριό γενικότερα: ισχυρή δύναμη σκοταδισμού και οπισθοδρόμησης που φράζει όποιες σοβαρές προσπάθειες εκσυγχρονισμού πάνε να γίνουν στη χώρα. Συνοδεύται απο κοσμικούς υποστηρικτές-μαϊντανούς του τύπου Ζουράρι.

6. Το ελληνικό δημόσιο: ας μην ανοίξω καλύτερα το στόμα μου.

7. Το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες του: πρέπει να είναι το μοναδικό εκπαιδευτικό σύστημα παγκοσμίως που έχει ξεχάσει πως ο σκοπός του είναι να εκπαιδεύει. Παράγει πάντως αρκετούς χαρτοπαίχτες, ταβλαδόρους, φραποφονιάδες, αφισοκολλητές, συνδικαλιστές και άνεργους.

8. Η πλειοψηφία του τύπου και των δημοσιογράφων, ειδικά των τηλεοπτικών. Είναι τραγικό να θεωρούνται δημοσιογράφοι-star άτομα σαν τον Τράγκα και τον Κακαουνάκη.

9. Η εσωστρέφεια, ο φόβος της υιοθέτησης οποιοδήποτε νεωτερισμού σε συνδυασμό με το χλευασμό σε ό,τι “ξενόφερτο” (δηλ. τα περισσότερα πράγματα).

10. ... (αφήνω μια θέση κενή: συμπληρώστε την εσείς)

Διευκρινίσεις:

• Υπάρχουν σαφώς και θετικά στοιχεία στο να έχεις μεγαλώσει και να ζεις στην Ελλάδα (αυτόν θεωρώ ως ορισμό του Έλληνα) αν και φοβάμαι πως η αντίστοιχη λίστα θα ήταν μικρότερη. Βομβαρδιζόμαστε όμως σε απίστευτο βαθμό με παπαριές του τύπου “ζούμε στην ωραιώτερη χώρα του κόσμου” που καλό είναι να ακούγεται και κάποιος αντίλογος.
• Αν η παραπάνω λίστα ακούγεται ισοπεδωτική, υπάρχουν φυσικά και εξαιρέσεις. Υπάρχουν και κάποιες όμορφες πόλεις, κάποιοι αξιόλογοι πολιτικοί, κάποιες καλές σχολές με λαμπρούς φοιτητές κτλ. Όμως παραμένουν εξαιρέσεις! Αυτό είναι το πρόβλημα.

Πρόκειται να γίνω νονός, για πρώτη φορά, και έχω έρθει μέχρι στιγμής αντιμέτωπος με καταστάσεις και διλήμματα πρωτόγνωρα για μένα.

Η ιδέα του πνευματικού πατέρα και καθοδηγητή – κάποιο τέτοιο ρόλο δεν υποτίθεται πως παίζει ο νονός; – δεν μου φαίνεται άσχημη, η χριστιανική όμως εκκλησία την έχει εκμαυλίσει σε σημείο απέχθειας: μια βάρβαρη τελετή με στοιχεία εντυπωσιασμού και επίδειξης πλουτισμού.

Είναι σαφές πως η συγκεκριμένη τελετή δεν έχει ουσιαστικά κανένα πνευματικό χαρακτήρα. Το μωρό δεν κερδίζει τίποτα από την όλη υπόθεση εκτός από μια τραυματική εμπειρία: ένας ρασοφόρος με γενιάδα θα το βουτήξει μέσα στο νερό και θα το πασαλείψει με λάδια. Οι παριστάμενοι καλεσμένοι θα φύγουν από την τελετή χαζοί ή έξυπνοι στον ίδιο βαθμό που ήταν και πριν από αυτήν. Ο παπάς θα πει το ίδιο τροπάρι που λέει κάθε φορά όσο πιο γρήγορα μπορεί για να βγάλει και την επόμενη βάφτιση έγκαιρα. Ο νονός..., θα έρθω στον νονό αργότερα.

Ακολουθεί με αφορμή τη βάφτιση ένα τσιμπούσι σε ταβέρνα/εστιατόριο της περιοχής όπου θα κάτσεις όπου σε βάλουν, με άτομα τα οποία δεν διάλεξες και φαγητό το οποίο διάλεξαν άλλοι για σένα. Αγαπημένο θέμα συζήτησης θα είναι είναι ο σχολιασμός των ρούχων και του σταυρού που διάλεξε ο νονός για το βαφτιστήρι (και φυσικά το πιθανό χρηματικό ποσό που ξόδεψε για αυτά), ο σχολιασμός της ένδυσης νονού, γονιών και φυσικά των υπόλοιπων καλεσμένων και οι πιο εντυπωσιακές ειδήσεις από το αστυνομικό δελτίο. Η δε μουσική υπόκρουση θα πρέπει να ικανοποιεί τα mainstream γούστα με απαραίτητο αποκορύφωμα κάποια δημοτικά στα οποία επιβάλεται να χορέψεις για να επιδείξεις την ανείπωτη χαρά σου που είσαι παρών και είσαι και Έλληνας χριστιανός ορθόδοξος! Κάποιοι το ονομάζουν αυτό διασκέδαση.

Οι ουσιαστικοί βέβαια λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν όλα αυτά είναι ακόλουθοι:

• Βάζεις με το έτσι θέλω το παιδί στο club των Χ.Ο. Να μη κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο πως είναι αβάφτιστο...
• Επίδειξη ρούχων και πλουτισμού
• Επιδότηση ρασοφόρων και συντήρηση του χριστιανοεκκλησιατικού κατεστημένου (λες και χρειάζεσαι παπά για να δώσεις όνομα σε κάποιον)

Φυσικά, γύρω από το όλο πανηγύρι έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία. Για τα βαφτισιτικά και το σταυρό μου έχουν φύγει ήδη 800 Ευρώ (π.χ., ένα κουτί για να βάλεις μέσα πετσέτες και τα σχετικά στοιχίζει χαλαρά 100 Ευρώ). Οι γονείς θα πρέπει βέβαια να ξοδέψουν πολύ περισσότερα: πρέπει να αγοράσουν δώρο για το νονό και να φροντίσουν για φωτογράφο, για το γλέντι της βάφτισης κτλ. Σε αυτά προσθέστε και πιθανά έξοδα για ρούχα (να εμφανιστεί η μαμά με το ίδιο συνολάκι που είχε πέρυσι στα βαφτίσια του Τάδε; Άπαπα..., θα σχολιαστεί).

Και έρχομαι τώρα στο νονό, δηλ. εμένα. Όταν ρώτησα για τις λεπτομέρειες της διαδικασίας (έχω όπως καταλαβαίνετε να πατήσω σε βάφτιση σχεδόν από τη δικιά μου) έμαθα φοβερά πράγματα. Ο παπάς θα με ρωτήσει αν αποτάσσομαι (δεν είμαι σίγουρος πως κλίνεται αυτό) το Σατανά και θα πρέπει να απαντήσω “Απεταξάμην”. Εντάξει, να αποτάσσεσαι κάτι το οποίο δεν υπάρχει δεν είναι πρόβλημα. Τα δύσκολα έρχονται όταν πρέπει να πεις το “Πιστεύω”. Γιατί ως γνωστόν δεν πιστεύω. Προκειμένου όμως να αναλάβω την πνευματική καθοδήγηση του αξιολάτρευτου βαφτιστηριού ώστε να γίνει ένας άθεος φιλελεύθερος καπιταλιστής και να μην παρασυρθεί από τις φιλοκομμουνιστικές απόψεις του κουμπάρου, δεν έχω κανένα απόλύτως πρόβλημα να παίξω θέατρο και να πω ψέμματα. Είναι δε τόσο αξιολάτρευτος ο πιτσιρικάς – αν και 8 μηνών μου χαμογελά συνέχεια και όταν τον παίρνω αγκαλιά μου κάνει χάδια και χαρούλες – που το όλο μαρτύριο της βάφτισης θα το ξεχάσω αμέσως.

Αυτά τα εξήγησα στον κουμπάρο ο οποίος δεν έχει πρόβλημα μια και έχει στο συγκεκριμένο θέμα τις ίδιες απόψεις. Θα επιθυμούσε και ο ίδιος να μην υποστεί τη συγκεκριμένη διαδικασία αλλά είναι τέτοιες οι πιέσεις του στενού οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος που αναγκάζεται να υποκύψει. Ας είναι όμως, η βάφτιση θα μας δώσει ένα σωρό αφορμές για να πειράξουμε ο ένας τον άλλο όπως έχει συμβεί πολλές φορές και στο παρελθόν στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας φιλίας που κρατά από το δημοτικό. Έτσι δεν είναι κουμπάρε;

ΥΓ: Κουμπάρε, το τμήμα του βίντεο της βάφτισης στο οποίο θα εικονίζομαι να λέω το “Πιστεύω” εννοείται πως θα διαγραφεί. Θα μου δώσεις τα στοιχεία του φωτογράφου για να εξασφαλίσω πως έχουν σβηστεί όλα τα αντίγραφα.

Μάλλον το καλύτερο άρθρο σε ιστολόγιο με αφορμή την “εθνική” μας εορτή:

Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτός που ονειρεύεται να μπουκάρει στα Σκόπια ή αυτός που, κόντρα στον ωχαδερφισμό, κοιτάζει να κάνει τη δουλειά του όσο πιο σωστά μπορεί (είτε είναι δικαστής είτε οδοκαθαριστής) ακόμη κι αν δεν έχει να κερδίσει τίποτα περισσότερο από το χαρακτηρισμό του «μαλάκα»;