Διαβάζω τις δηλώσεις Τσίπρα και Μπίσκι σχετικά με την τρέχουσα οικονομική κρίση. Μεταξύ άλλων, ο Λ. Μπίσκι δηλώνει:

…η Αριστερά δικαιώθηκε από τις εξελίξεις καθώς τα τελευταία χρόνια επισήμανε ότι ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει η κρίση…

Σε παρόμοιο κλίμα, ο Α. Τσίπρας αναφέρει:

…μπορεί να χρεοκοπεί ο νεοφιλελευθερισμός, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα πέσει ως ώριμο φρούτο. Απαιτείται, πρόσθεσε, αλλαγή συσχετισμών γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι από την κρίση θα ακολουθήσει κάτι καλύτερο ή χειρότερο.

Αυτό το είδος πολιτικού λόγου μου θυμίζει τους εκπροσώπους θρησκευτικών μειονοτήτων που σου χτυπούν την πόρτα όταν κυριαρχούν στην επικαιρότητα δυσάρεστα συμβάντα μεγαλης έκτασης όπως π.χ. μετά την 11η Σεπτέμβρη και το τσουνάμι της Ινδονησίας. Είναι εύκολο λόγω της ανησυχίας και της συναισθηματικής φόρτισης να παρουσιάσεις την πραγματικότητα διαφορετική από ότι είναι ώστε να προσυλητίσεις το πιθανά ανύποπτο συνομιλητή σου.

Ενώ λοιπόν στη θρησκεία το μεγαλύτερο ατού είναι ο φόβος του θανάτου, στην πολιτική είναι ο φόβος να μείνουμε με άδειες τσέπες.

Επικρατεί λοιπόν η ρητορεία του τύπου «σας το είχαμε πει εμείς», «εγκαταλέιψατε το δρόμο του Θεού/της Αριστεράς», «αυτά είναι μόνο η αρχή, ακολουθούν χειρότερα», «μόνη σωτηρία είναι να μας ακολουθήσετε/να μας ψηφίσετε» κτλ.

Το τραγικό στην όλη υπόθεση είναι πως οι υποφαινόμενοι ως σωτήρες είναι μέρος της αιτίας και όχι της λύσης του προβλήματος. Στην τωρινή κρίση οι κρατιστές, οι οποίοι τώρα πανηγυρίζουν, αποκρύπτουν με επιμέλεια πως η subprime mortgage κρίση οφείλεται κατά κύριο λόγο στην κρατική υποστήριξη μέσω των Fannie Mae και Freddie Mac.

Δεν παραθέτω συνδέσμους, έχει χυθεί άφθονο μελάνι για την οικονομική κρίση και οι πληροφορίες είναι άφθονες στο Διαδίκτυο. Η πιο διασκεδαστική ανάλυση που άκουσα πάντως είναι αυτή του Saturday Nightlife την οποία και προτείνω ανεπιφύλακτα.